Simpel

Releases zijn bijna niet meer op te volgen, websites vertellen me dagelijks het laatste nieuws over ‘Vlaamse rap’, op Studio Brussel hoor ik elke maand een ‘Vlaamse rapper’ en tijdens lange YouTube zoektochten kom ik voorbij enkele pareltjes van Vlaamse hiphop video’s.

“Het gaat slecht met de Vlaamse rap”, zeggen ze. Ik geloof hen niet. “In Nederland staan ze jaren voor op ons!”. Ik begrijp het niet. Al jaren leeft er hier in Vlaanderen, meer bepaald in het ondergrondse hiphop wereldje, een minderwaardigheidscomplex. Rico, Stickz, Jiggy Djé en Winne zijn de beste Nederlandstalige rappers, geen twijfel mogelijk.

Er is genoeg goede wil en veel mensen zijn gepassioneerd bezig, maar het geloof in eigen kunnen zorgt voor een lastige, onnodige drempel. Grote ego’s, overmatige opschepperij en grote woorden overschaduwen de nood aan (h)erkenning. Afgunst en jaloezie zijn schering en inslag als er iemand doorbreekt naar de mainstream, al heeft die het over ‘een beer in een bos’ of herdefinieert hij het woord ‘simpelheid’.

Simpelheid, misschien draait het daar allemaal wel om. Van Dale weet me te vertellen dat ‘simpel’ staat voor ‘weinig ingewikkeld’, maar ook voor ‘zwak van hersenen, onnozel’. Toeval? Ik weet het niet.

De laatste 3 jaar zijn er meer albums, mixtapes, EP’s, singles, losse tracks en vinyl uitgekomen dan in de voorbije 10 jaar. Vroeger mocht je blij zijn met 4 albums van ervaren, ondergrondse mc’s. Nu zijn er jongens van 19 jaar die al aan een opvolger van hun veelbelovende soloplaat bezig zijn.

Op hiphop evenementen over het hele land krijg je na de nodige dosis begroetingen (skills voor nodig!) een hoop gesprekken over ‘wat er zou moeten veranderen’ of beter: ‘wat commercieel is’. Ook een resem Hollandse rappers worden een godenstatus toegekend en de term ‘swagger’ wordt te pas en te onpas gebruikt om een gebrek aan inhoud te verbergen. Kliekjes beweren beter te zijn dan de rest want de rest is ‘wack’ of ‘oninteressant’. “Alles is wack” hoorde ik iemand onlangs zeggen. Belachelijk.

Misschien moeten we eens beginnen nadenken over hoe we al die frustratie kunnen omzetten in een meer professionele benadering van waar we goed in zijn. We zijn niet enkel ‘rapper’, we zijn artiesten op zoek naar iets nieuws. Vroeg of laat komt de media dit te weten en kan de ‘scene’ volwassen worden. Zoeken naar een Vlaamse KRS-One of gewoon iemand die heel de boel op gang trekt is een fout die niet meer opnieuw gemaakt mag worden. Het is hoog tijd, te veel talent is reeds verloren gegaan door frustratie. Of zijn we te simpel?

Column door Javier Tostado (2009)


Geef je mening over deze column en laat een reactie achter! Zelf een column schrijven? Mail ‘m door naar vlaamserap@gmail.com