“When I say fuck, y’all say you!”

Er is kritiek op hiphop, en helaas is dat in de meeste gevallen terecht. Als je de personen rond dit genre van op een afstand gadeslaat kan ik begrijpen dat de clichés bevestigd worden in de ogen van de kortzichtige medemens. Toch wil ik bij deze even wijzen op de idiotie van één van de domme vragen die me vaak gesteld worden. De mensen vragen zich af waarom we elke keer als we optreden de hand zonder micro in het rond zwaaien alsof we een vlieg uit de lucht willen plukken.

Het blijft echter niet bij die ene vraag. Als hiphopper krijg je ook te maken met personen die hun gevoel voor humor iets te hoog inschatten. Tot vervelens toe word je hier en daar door een niet-hiphopper begroet met een iets te grappig bedoelde ‘yo’ en een uitvergroting van weer diezelfde armbewegingen. En ja hoor, de mensen die er op die momenten bij zijn schieten in de lach en het ego van de humorloze grappenmaker wordt eens te meer gestreeld. Niet bepaald een voltreffer, maar alvast geen misser.

Het begin

Om de oorzaak van de bewegende arm te verklaren zou ik u graag meenemen naar mijn allereerste optredens. Ondanks het feit dat ik verschrikkelijk slechte clichématige muziek maakte was ik overtuigd dat ik de beste rapper was (een visioen?). Ik had de videoclip van ‘Brainpower – Dansplaat’ gezien en was onder de indruk geraakt van de vreemde bewegingen van The Plasticman (geheel toevallig ook een Ruben). In die dagen was ik de naam Torigineel nog niet waardig en besloot ik om de show van mijn naamgenoot na te doen, dit gemixt met mijn eigen melige liedjes op de gedownloade instrumentale begeleiding van mijn grote helden zoals Dr. Dre.

Ik werd het podium opgerold in een valies en algauw knalde de hit met de clip van het moment door de luidsprekers, namelijk Bomfunk Mc’s met Freestyler. De koffer bewoog heen en weer en mijn vinger verscheen door de rits. Ik maakte de valies open en kwam er uit. Applaus! Waarvoor dank aan mijn ouders. Als het nummer nog fris tussen de oren zit zal je zeker weten waarover ik het heb, als ik zeg dat ik mijn armen rond mijn gehele lijf liet draaien zonder mijn handen te lossen op het stuk met de scratches. Wederom applaus. Ditmaal versterkt door de handen van mijn zus en één of andere zatte oude man die geheel toevallig aanwezig was.

De Hitlergroet

U dacht: “waar blijft de armbeweging?” Geen nood, die komt er aan. Na mijn uiterst atletische act begon ik mijn nummers te rappen. In mijn ogen ging alles perfect, de hele Up in smoke-tour kon hier een puntje aan zuigen. Mijn teksten vlogen er soepel uit, ik zat vol zelfvertrouwen en maakte handbewegingen zoals ik mijn helden die zag maken. Nou ja, nog net iets beter. Helaas werd dit optreden gefilmd en kreeg ik de eer om de videobeelden later terug te zien. De confrontatie was pijnlijk: op de beelden werd duidelijk hoe beschaamd ik er wel niet bijstond en dat ik geen enkel besef had over hoe ik de micro moest hanteren. Ik roep te vaak of rap te stil, dit allemaal met een articulatie die ze in China waarschijnlijk wél verstaan. Meer dan negentig procent van het optreden sta ik doodstil, en de paar goedbedoelde armbewegingen die ik maakte blijken op de video veel weg te hebben van een Hitlergroet. En dat terwijl zowat alle nummers gingen over hoe gemeen rechts kan zijn. Jazeker, originaliteit is mijn ding.

Bij de volgende optredens sloeg ik voor mijn eigen veiligheid de Hitlergroet over. Bijgevolg stond ik helemaal stil of met mijn handjes heen en weer te zwaaien zoals iedereen op de line-up van een schlagerfestival. Daar kreeg ik uiteraard terechte opmerkingen over: ik moest meer show maken, meer het podium vullen en meer bewegen met mijn armen. Langzaam maar zeker begon ik me thuis te voelen op het podium, ik werd losser en begon op het ritme van de begeleidende beat mijn arm heen en weer te zwieren. De mensen die er bij waren tijdens de voorgaande optredens feliciteerden me, en lieten me weten dat ik telkens beter werd in dat wat ik zo graag wou doen. Door de jaren heen heb ik het gewapper met de arm weten te perfectioneren en werkt dit tegenwoordig als een soort natuurlijke metronoom.

Alternatief

Als u nog niet overtuigd bent van de noodzaak van de slingerende arm moet je jezelf maar eens proberen in te beelden wat het alternatief is. Hiphop is niet rustig, hiphop is vaak boos en opzwepend. Dat wil zeggen dat je niet zomaar kan stilstaan op het podium en aangezien elk woord van belang is wordt het gebruik van een statief onmogelijk. Je hebt een micro in de ene hand en de volledige vrijheid met de andere arm. De arm strak naar beneden houden lijkt me geen optie, wegens te saai voor zowel het publiek als de rapper. Het lijkt me ook geen mogelijkheid om de halve dans van YMCA uit te voeren of om met één arm de bewegingen te maken waarbij iedereen onmiddellijk aan het oude Egypte moet denken. Of verkiest u een rechtopstaande middelvinger, een satanisch teken of een Hitlergroet?

Aan de mensen die me hier naar vragen of het leuk vinden om dit te verwerken in een idioot grapje: gelieve het niet na te laten mij te contacteren indien u een goed alternatief zou vinden. Maar tot dat moment, tot op die ene dag dat u me met een brede grijns laat weten dat u het bij het rechte eind had, wil ik u vragen om me er niet meer mee lastig te vallen. Niet alleen werkt u me daarmee op de zenuwen, ook klasseer ik u door die paar woorden voor de rest van mijn leven bij de grootste idioten die ik ken, of die ik in de toekomst nog ga leren kennen. Het ligt gewoon voor de hand dat wij onze arm bewegen! U vraagt toch ook niet aan een coureur waarom hij het zo nodig vindt om tijdens de rit de hele inhoud van zijn neus voor het oog van de camera uit te blazen?

Fuck you!

Om af te sluiten kom ik graag terug op dat eerste pijnlijke, doch geniale optreden. Mijn show zat zo slecht in elkaar dat een rapper uit het publiek het nodig achtte om toch ook maar even op het podium te springen. Tijdens het freestylemoment stond hij ineens op het podium met een micro in zijn handen. Hij begon te rappen en speelde stukken beter in op het publiek dan mij. Toen hij het podium verliet kreeg hij een applaus en deed ik een poging om mijn gekrenkte eer te redden. Ik nam de micro en schudde de meest legendarische diss ooit uit mijn mouw. Dit gevolgd door de meest originele manier van het publiek ophitsen: “When I say fuck, y’all say you! Fuck! You! Fuck! You!”. Jawel, ik spreek ook Engels. Het filmpje bewees echter dat het een onverstaanbare tirade was waaruit je af en toe te eenvoudige rijmpjes kon opvangen. Het publiek begreep geen snars van wat ik aan het doen was maar deed enthousiast mee uit medelijden of wegens familiebanden. Bovendien dachten ze toen dat ‘fuck you’ één van de elementen van hiphop was.

Ik besloot die ene rapper te haten, voor de rest van mijn leven. Ik zou de ene na de andere disstrack naar hem richten en stoer doen als ik hem zag. Helaas was ik zijn naam vergeten en kon ik totaal geen gezichten onthouden. De keer dat ik hem ontmoette en iemand me liet weten dat hij die gast was liep ik vrolijk op hem af en gedroeg ik me als een kleine groupie. Ondertussen ben ik minder klein en minder groupie en is mijn rug zelfs een nanoseconde in zijn clip te zien. En de naam die ik was vergeten, die wil hij nu doen vergeten. Het is geen Brazzm meer, neen, het is Braem. Echte hiphop, echte naam. Daarom wil ik iedereen graag oproepen om Braem vanaf heden terug aan te spreken met Brazzm. Schrijf je een artikel over deze man? Schrijf dan Brazzm. Zoek je zijn clip op Youtube? Zoek naar Brazzm. Zet je hem op je affiche? Schrijf dan Brazzm (of beter: boek Uberdope).

Meer voorbeelden opsommen zou iets te veel van het goede zijn aangezien de rapper in kwestie me onderhand zou mogen betalen voor de gratis promotie. Je moet maar twee dingen onthouden van deze column: val me niet lastig over mijn spastische armbewegingen op het podium en roep voortaan ‘Brazzm’ als u de gebrilde rapper ziet passeren.

Groeten,

Ruben Boidin (ofte T.O.R.)


Geef je mening over deze column en laat een reactie achter! Zelf een column schrijven? Mail ‘m door naar vlaamserap@gmail.com