Ricca – Dit is mijn Huis (KSmagazine 2007)

29 mei 2007


Ricca verwelkomt ons zonder waarschuwing met Terug voor meer. Dreigende, distortion-gitaren worden gelooped, hetgeen niet echt een welkom gevoel geeft, maar de man legt toch even de beleefdheid aan de dag om zich kort voor te stellen. Wanneer de drums invallen is het beleefdheisprotocol definitief over. Ricca slingert ons de ene metafoor na de andere naar het hoofd om ons op het hart te drukken dat hij terug is van nooit helemaal weggeweest en vooral: beter dan ooit. Hij komt dus op z�n best, want op z�n Genks, is fresher dan Mentos en rockt harder dan Metal. De concurrentie bespeelt hij als een Nintendo en stuurt hij simpelweg wandelen. De wereld rond zelfs . Het mag duidelijk zijn dat deze rondleiding door zijn woonst zijn muziek en zijn lyriek zal belichten. Deze man is getrouwd met hiphop, doet zijn eigen ding en als hij komt, dropt hij de fucking bom. Met de deur in huis vallen is een tactiek die vaak werkt en ook Ricca weet dat een eerste indruk van cruciaal belang is. De promo is gepast in dit openingsnummer want er wordt veel beloofd en dat maakt ons nieuwsgierig. De flow, vergelijkingen en beeldspraak zijn niet van het hoogste of meest inventieve niveau, maar dat stoort ons niet. De boodschap komt luid en duidelijk over en ook de verzorgde articulatie vermijdt mogelijke misverstanden. Wat meteen blijkt is dat Ricca een goed gevoel heeft voor het cre�ren en layeren van refreinen die bijblijven. Tot zover slaagt deze opener in zijn opzet. De beat beperkt echter de potenti�le kracht van deze track. De gitaarsound geeft wel een dreigende sfeer mee, maar blijft voor ons toch nog te licht. Hoewel de subtiele achtergrond-zang en enkele drum-klemtonen een extra laagje leveren, mist deze beat vooral variatie. De eerste maal skipten we deze track zeker niet, maar de nood aan deze introductie ebde toch wel weg. De tweede track zullen we dan weer nooit overslaan. Er wordt op een computer-klavier getokkeld, afgegeven op grootspraak via het internet en dan krijgen we CyberRap in ons gezicht gekletst. Een dreunende bass-sound wordt over kurkdroge drums gespannen en de heer des huizes spuwt zijn gal over internet-rappers, waarbij hij zichzelf naar een hoger niveau brengt. Geruggesteund door passende drum �n� bass-synths, drumrolls, echo�s, soundbits en welgeplaatste scratches daagt hij de concurrentie uit om het in de echte wereld tegen hem op te nemen. Hoewel ook deze beat van ons nog iets gevarieerder en dieper mocht zijn, knikken we ons een breuk tot de laatste seconde, die evenwel niet echt te laat wegtikt. De eerste banger is een feit. Die categorie leent zich doorgaans ideaal tot brag & boast-tracks. De titeltrack Dit is Mijn Huis levert dan ook het complete pakket. Een pompeuze beat, waarin een dreigende extra laag wordt aangelengd met goed geplaatste effecten , breaks en drumrolls. Ricca spit recht voor de raap en hij is alvast van zichzelf overtuigd. Hij lost naar eigen zeggen de hoge verwachtingen ruimschoots in en ondervindt geen tegenstand. Het is dan ook zijn huis en als je niet down bent met hem, weet je de deur zijn of hij wijst je hem wel. Nog enkele mooi aanvullende cuts van Skpee en we stippen een tweede dope track aan. Het refrein had hier nog net iets sterker gemogen, aangezien ze in de meeste tracks een extra sterkte vormen en hier de kers op taart had kunnen zijn. Dubbel zo Hard en Tijd willen de knallende trend verder zetten maar halen de cut helaas niet. In de eerstgenoemde track, loopt het voor ons al meteen mis. Het nummer start met een uiterst irritant riedeltje waarbij we terugdenken aan die verschrikkelijk klinkende houten pianootjes en xylofoontjes voor peuters. Een synth-sound die we ook wel eens op Stones Throw-releases tegenkomen, brengt even redding, maar wanneer er nog een laag wordt overgelegd klinkt het geheel behoorlijk clich�. Het irritante riedeltje komt regelmatig terug dus het mag duidelijk wezen dat dit niet onze favoriete produktie is. Tekstueel vinden we ook niet echt nieuws onder de zon. Deze track featured Pool, die al vanaf dag ��n gesteund wordt door Ricca. Samen komen ze dubbel zo sterk, rocken de tent plat en overklassen de massa, zo vinden ze. Ricca overklast in ieder geval zijn gast. Zowel qua stemgeluid, intensiteit als flow moet Pool jammer genoeg de duimen leggen voor zijn gastheer. Naar het eind van zijn passage toe, raakt de inhoudelijke draad ook behoorlijk zoek. Ricca komt recht voor de raap en hard. Het refrein doet wat raar aan omdat het een soort tweeluik lijkt, maar de extra lagen die hier en daar gelegd worden, blijven wel nazinderen. Als geheel durven we dit nummer toch eerder skippen dan uitzitten. Tijd klampt nog aan inzake thematiek, maar is verder nogal onopvallend. De beat stoelt op (te) eenvoudige strings en een sporadische noot sitar, die ons niet echt kunnen boeien. Ditmaal zijn het Ricca en Tiewai die samen rocken en ons laten verstaan dat ze dit tijdperk controleren. De heren vullen elkaar mooi aan maar het nummer krijgt ons niet echt warm. Geen nood echter want Same 1 en Next Level bieden een goed tegengewicht. Levi, Strago, Tiewai en Ricca blikken terug op de dagen waarin ze elkaar vonden, hoe de Spelbrekerz ontstonden �n ontbonden, maar hoe ze nog steeds Same 1 zijn. De beat dreunt Cyberrap-gewijs een flink eind weg op een stuwende bas en synths, maar het geheel klinkt door de meerstemmigheid en de claps iets luchtiger zonder aan kracht in te binden. Ricca en Tiewai droppen beiden on-point en zijn de betere mc�s van het viertal. Dat is ook niet echt verwonderlijk als we terugdenken aan het portret waarin ze een up-date gaven over Levi en Strago. Die laatste weet met een apart stemgeluid en een gevarieerde intonatie wel onze intersse te wekken. Als deze vier heren een gelijk niveau kunnen halen, dan hopen wij alvast op een r�unie van deze click m�t bijhorende release. Met Elpo en Nupstr wordt er op Next Level een gooi gedaan naar een hoger niveau. We krijgen nogmaals het recept van een rollende bas met droge drums en wat synth-toetsen voorgeschoteld. De beat doet zijn werk en levert een goede basis met voldoende ruimte voor de betere mc�s uit Limburg. Nupstr opent op zijn vertrouwde manier: veel intonatie, een flow die letterlijk vloeit en opscheppen zonder alle clich�s af te gaan. Daar valt weinig op aan te merken, hoewel we hem toch al net iets harder hebben gehoord. Ook Elpo laat geen steek vallen. Hij spit strak en brengt steeds stof tot nadenken. Zijn stijl leent zicht ook opvallend goed tot dit soort beat. Een uitdaging dus voor Ricca en hoewel hij hier nog niet gelijk opgaat met de Zown-afvaardiging, blijft hij wel overeind. De man laat ons ook zien dat hij meer in huis heeft dan enkel maar hardcore-hiphop. Stoflonge is daar al een perfect voorbeeld van. Een zware basskick, strings en funky synth-sounds bieden het perfecte platform voor drie talentvolle weed-lovers. Ricca levert naar behoren af, maar Tiewai en Nupstr spelen hier een glansrol met funky flows en gijnig woordspel. Het refrein dat 3-stemmig opbouwt maakt het geheel helemaal af. Een persoonlijke favoriet. Dat er ook plaats is voor humor zonder rem bewijst de Salsaskit. �Hete beats, kassa 5� en dan is het een dikke minuut op en top vakantie en fun in de vorm van een lekkere salsa-beat en een hoop nonsense. Bij ons werkte het. Op Ze wille meer krijgen we een bouncy beat die rust op chops uit de afdeling klassiek en de funkyness wordt door de mc�s geleverd. Ricca staat nogmaals naast Nupstr en verrast aangenaam. Tempowisselingen en goed gebruik van intonatie zorgen voor een dope flow zonder meer. Nupstr levert zijn trademark af en daar moeten we waarschijnlijk geen tekening meer bij maken. Om de Zown-familie te vervolledigen leent ook Els haar stem aan deze track. Haar unieke, sleperige zangstijl lijkt te contrasteren met de spitfire-raps maar zorgt voor een aangename spanning die werkt. Ricca gaf ons al eens mee dat hij het liefst schrijft vanuit zijn eigen leefwereld. Als laatste luik bespreken we dan ook de nummers waarin onze gastheer het hart helemaal op de tong legt. Ze snappen het niet rapt hij bijvoorbeeld. Op een serene beat die bij ons vaag de oude Wu-sound oproept (maar dan gedigitaliseerd), legt hij uit hoe hij muziek beleeft, hoe anderen dat doorgaans niet snappen en veel te snel en onterecht respect claimen. Ook op In mijn bloed.. komt dit thema terug. Op een trage beat waarvan we de synths t� emo vinden (een Philadelphia-gevoel bekruipt ons) brengt Ricca een brok interessante inhoud met een sterke en afwisselende flow, waardoor we de skip-button toch ongemoeid laten. Dat Genk een aparte geschiedenis heeft en veel invloed uitoefent op de verschillende multiculturele generaties wordt toegelicht op Ooit es in Genk. Niet alleen de heer des huizes doet zijn verhaal, maar ook gasten Don Luca en Canabio rakelen het verleden op. Op een doorsnee-produktie met een ijle panfluit is het toch leuk om iemand als Don Luca, die toch al op ettelijke jaren als mc kan terugblikken, bezig te horen hoe hij van de stoeprand tot het podium geraakte. Kennelijk verbinden minder aangename tijden, volharding en muziek die redding brengt, deze 3 mc�s. Op geen enkele andere track dan op Als.., zet Ricca de deur van zijn huis zo ver open. Op de meest muzikale beat, door de mooie piano-loop, richt hij zich tot zijn familie. Hij blikt terug op alle moeilijke momenten, overloopt de vragen die tot op heden niet beantwoord werden en geeft mee wat hij zou veranderen als hij er de kans toe kreeg. De beat had zeker nog beter gekund (die opgepitchte stemsamples mogen van ons echt achterwege blijven), maar sleept ons toch mee. Het is vooral de persoonlijke thematiek die ons blijft boeien, maar wat jammer dat de scratches van Skpee zo slecht ge-edit werden. Te hard, te rommelig en off-beat� In het productie-proces had dit echt degelijk uitgelijnd moeten worden. De tour door Ricca�s woonst eindigt met een Bonus track en een soort van shout-out-nummer. Die bonus track is een produktie van Satori en wordt enkel door Tiewai & Strago bevolkt. Op een niet onaardige beat, waarvan de strings wel nogal klef klinken, bespreken beide heren hoe ze elkaar vonden en doen Samen 1 een beetje over onder hun twee. Geen van beide komt echt heel sterk, maar zeker verdienstelijk. Het is trouwens weer het stemgeluid van Strago dat ons blijvend intrigeert want Talib en Pete Philly doorkruisen telkens onze gedachten. 1 Blok doet de deur helemaal achter ons dicht. Ricca heeft maar voor ��n stad zo veel liefde als voor Genk. Geboren en getogen, wil hij er ook graag sterven. Verder betuigt hij respect aan iedereen die meewerkte, die hem steunde en naar zijn optredens gaat. De licht industri�le beat is waarschijnlijk niet voor iedereen weggelegd, maar door voldoende breaks en wendingen valt het plaatje in onze oren goed samen. In Dit is mijn huis vinden we een ruwe diamant die soms al aardig fonkelt. Ricca heeft een matuur stemgeluid, spit met veel overtuiging en zijn rijmtechniek en flow zijn niet onder ��n hoed te vangen. De man durft zich blootgeven en neemt daarin geen blad voor de mond. We hopen dan ook dat hij volgende keer nog meer vanuit zijn belevenissen schrijft, aangezien we nu al goed weten wat hij van zichzelf als mc vindt. Ook met zijn beats zoekt hij andere invalshoeken op dan de oude-vertrouwde boombap. Soms levert dit een sterk resultaat op en soms slaat hij de bal al eens mis. Al doende leert men, zeggen wij dan. Ricca heeft veel in zijn mars en we twijfelen er niet aan, dat zich dat nog allemaal verder zal ontplooien. Als je hem toch niet in de gaten zou houden (wat wij wel aanraden), zal hij er zeker zelf wel voor zorgen dat hij je aandacht krijgt.

Review written by js (c) KickSnare Magazine